[ครบชุด]  ความจริงที่ซ่อนอยู่ในแหวนเพชร

วาเนสซา โคลผลักโซฟี เบนเน็ตต์แรงจนหญิงสาวคนนั้นกระแทกตู้โชว์กระจกก่อนที่จะล้มลงบนพื้นหินอ่อนสีขาว

เสียงแตกผ่าน Whitmore & Vale Jewelers เหมือนเสียงกระสุนปืน

สร้อยคอเพชรสั่นไหวหลังกระจก ลูกค้าที่อยู่ใกล้เคาน์เตอร์หมั้นอ้าปากค้าง พนักงานขายสองคนแข็งตัวพร้อมถาดกำมะหยี่ในมือ แสงสีทองอันอบอุ่นส่องไปทั่วร้านราวกับว่าไม่มีอะไรน่าเกลียดเกิดขึ้นข้างใต้พวกเขา

โซฟีล้มลงด้วยสะโพกข้างหนึ่ง มือข้างหนึ่งจับพื้น ส่วนอีกมือหนึ่งจับแขนของเธอตรงจุดที่กระทบกับคดี กระโปรงสีดำของเธอบิดอยู่ข้างใต้ เสื้อเชิ้ตสีขาวของเธอย่นที่ไหล่ น้ำตาของเธอไหลออกมาทันที แต่เธอดูไม่แยแสมากกว่าเจ็บปวด

วาเนสซา โคลยืนอยู่เหนือเธอในชุดสูทสีดำ ผมเกล้ามวยเข้ารูป ใบหน้าโกรธจัดด้วยความโกรธ

“ขโมย!” เธอตะโกน

ทุกคนหันมา

อีธาน บรูคส์ซึ่งยืนอยู่ใกล้เคาน์เตอร์นาฬิกาในชุดเบลเซอร์สีดำและเสื้อเชิ้ตสีขาวแบบเปิด หันศีรษะของเขาอย่างเฉียบแหลม เขาเดินมาก่อนเวลาห้านาทีเพื่อไปหยิบกระดุมข้อมือที่ซ่อมแล้ว เขาไม่รู้จักโซฟีดีนัก แต่เขารู้จักรูปลักษณ์ของใครบางคนที่ถูกอำนาจจนมุม

วาเนสซ่ายกแหวนเพชรขึ้นระหว่างสองนิ้ว

“คุณสัมผัสสิ่งที่คุณไม่สามารถเป็นเจ้าของได้!”

โซฟีส่ายหัวและร้องไห้ตอนนี้ “ฉันไม่ได้ขโมยมัน ฉันสาบานว่าไม่ได้ขโมย”

วาเนสซ่าหัวเราะอย่างเย็นชา “แล้วทำไมมันถึงอยู่ในถาดทำความสะอาดของคุณ”

“เพราะคุณให้ฉัน” โซฟีกล่าว “คุณขอให้ฉันขัดมัน”

“ฉันขอให้คุณขัดสร้อยข้อมือของฉัน”

“ไม่” โซฟีพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “คุณให้แหวนฉันด้วย คุณบอกว่ามันมาจากของของแม่”

ดวงตาของวาเนสซ่าเป็นประกาย

นั่นเป็นสิ่งที่ผิดที่จะพูด

“ของแม่ฉันไม่ใช่ธุระอะไรของคุณ”

โซฟีดันตัวเองตัวตรงโดยยังคงอยู่บนพื้น “ตรวจสอบภายใน”

วาเนสซ่าหยุดชั่วคราว

อีธานก้าวเข้ามาใกล้มากขึ้น “เธอพูดอะไร?”

โซฟีมองเขาอย่างสิ้นหวัง “ตรวจสอบภายในวงแหวน”

วาเนสซ่ากำหมัดของเธอรอบๆ “อย่าแตะต้องสิ่งนี้”

อีธานยื่นมือออกมา “ถ้าจะกล่าวหาเธอทั้งร้านก็ให้ทั้งร้านดูว่าทำไม”

เสียงบ่นผ่านลูกค้า

วาเนสซ่าลังเลแล้วผลักแหวนเข้าหาเขา

“ก็ได้ ดูสิ แล้วแจ้งตำรวจ”

อีธานหยิบมันอย่างระมัดระวังและหันแถบด้านในไปทางแสง

แหวนนี้ดูเก่าแต่ไม่ธรรมดา เป็นสายแพลตตินัม เพชรทรงสี่เหลี่ยม สลักด้วยมืออันละเอียดอ่อนตามแนวโค้งด้านใน ฝีมือแบบนี้ไม่ค่อยมีแล้ว

เขาเหล่

ข้างในมีสามเครื่องหมาย

ถัง.

อีธานเงยหน้าขึ้นมอง

“พลิกมันซะ” โซฟีกระซิบ

เขาทำ.

ใต้ฉากซึ่งเกือบจะซ่อนอยู่ในงานโลหะมีตราประทับของช่างทำเล็กๆ

ว.ว.

วิทมอร์ แอนด์ เวล.

ร้านก็เงียบไป..

จากนั้น Arthur Whitmore ก็ก้าวออกมาจากห้องให้คำปรึกษาส่วนตัว

เขาอายุเจ็ดสิบสอง สง่างามในชุดสูทสีดำ ผมสีเงินหวีไปด้านหลัง ใบหน้าเต็มไปด้วยความลับหลายปี เขาก่อตั้งร้านร่วมกับหุ้นส่วนผู้ล่วงลับไปแล้วเกือบครึ่งปีก่อนหน้านี้ และแม้ว่าเขาจะไม่ค่อยได้เข้ามาที่พื้นอีกต่อไป แต่พนักงานทุกคนก็รับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงของห้องเมื่อเขาทำ

อาเธอร์จ้องมองแหวนในมือของอีธาน

ใบหน้าของเขาสูญเสียสี

“วันนั้น…” เขาพูดช้าๆ “แหวนวงนี้ทำขึ้นสำหรับเจ้าสาวคนแรกของเขา”

วาเนสซ่าหันไปทางเขา

“อะไร?”

อาเธอร์ไม่ได้ละสายตาจากเพชร

“เริ่มดำเนินการในปี 1996 การตั้งค่าแบบกำหนดเอง คำสั่งซื้อส่วนตัว เจ้าสาวชื่อ Mei Tang”

ใบหน้าของวาเนสซ่าเปลี่ยนไป

ตอนนี้ไม่โกรธแล้ว

ความสับสน

กลัว.

“นั่นเป็นไปไม่ได้” เธอกล่าว

อาเธอร์มองดูเธอในที่สุด “คุณได้แหวนวงนี้มาจากไหน”

วาเนสซ่ากลืนน้ำลาย

เสียงของเธอเล็กลงกว่าเดิม

“มันซ่อนอยู่ในกล่องหลุมศพของแม่ฉัน”

ไม่มีใครย้าย

แม้แต่โซฟีก็หยุดร้องไห้

วาเนสซ่ามองลงไปที่แหวนในมือของอีธานราวกับว่ามันกลายเป็นอะไรบางอย่างที่มีชีวิต

“แม่ของฉันเสียชีวิตเมื่อเดือนที่แล้ว” เธอกล่าว “เราเปิดกล่องความทรงจำที่ปิดผนึกไว้ของเธอก่อนฝัง นี่คือข้างใน ห่อด้วยผ้าไหม ไม่มีโน้ต ไม่มีคำอธิบาย” เธอมองไปที่อาเธอร์ “แล้วถ้าแหวนวงนี้ทำเพื่อผู้หญิงชื่อถัง ทำไมแม่ฉันถึงมีมันล่ะ”

กรามของอาเธอร์แน่นขึ้น

“ใครคือแม่ของคุณ?”

“เอเลนอร์ โคล”

อาเธอร์หลับตาลง

ชื่อนั้นตกใส่เขาเหมือนเป็นการลงโทษ

อีธานสังเกตเห็น

โซฟีก็เช่นกัน

วาเนสซ่าก้าวเข้ามาใกล้มากขึ้น “คุณรู้จักเธอ”

อาเธอร์เปิดตาของเขา

“ใช่.”

เสียงของวาเนสซ่าดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นเพราะความกลัว “ยังไง?”

อาเธอร์มองไปรอบๆ ร้านเพื่อดูลูกค้า พนักงาน กล้องวงจรปิด พื้นหินอ่อนที่โซฟียังคงนั่งอยู่

จากนั้นเขาก็หันไปหาวาเนสซ่า

“เพราะแม่ของคุณมาที่นี่ในปี 2558 และขอให้ฉันทำลายแหวนนั้น”

ห้องถูกสูดเข้าไปพร้อมกัน

วาเนสซ่าส่ายหัว “เลขที่.”

“เธอบอกว่ามันอันตราย” อาเธอร์กล่าวต่อ “เธอบอกว่าถ้าใครพบมัน ครอบครัวจะพินาศ”

ใบหน้าของวาเนสซ่าแข็งกระด้าง พยายามสร้างตัวเองขึ้นมาใหม่

“แม่ของฉันเป็นผู้หญิงที่ดี”

เสียงของอาเธอร์อ่อนลง “คนดีสามารถพกพาความลับอันเลวร้ายได้”

วาเนสซ่าคว้าแหวนจากมือของอีธาน

“คุณกำลังโกหก”

โซฟียืนช้าๆ จับเคาน์เตอร์เพื่อรองรับ

“ฉันเห็นการแกะสลักเมื่อฉัน